รุ่มร้อนกิเลสเร้า ตัณหา ร้อนมั้ย? ร้อนกันบ้างมั้ย? แม้ว่าฝนจะกระหน่ำลงมา แทบจะทุกวัน แต่เมืองไทยก็ดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นทุกทีโดยเฉพาะ .... อ๊ะ!!! ... เค้าห้ามอัพเรื่องการเมืองนี่นะ กรั่กๆๆๆๆ เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา กิมจิมีบุญได้ติดสอยห้อยตามพรรคพวกไปแจกของที่ จ. นครสวรรค์ ที่โรงเรียนวิชาวดี เค้านัดหมายกันไปให้ถึงที่โรงเรียนกันตอนสิบโมงเช้า แต่โชเฟอร์คันที่กิมจินั่งฟิตจัด ไปถึงเอาก่อนเวลานัดชัวโมงกว่า ครั้นเมื่อไปถึง ก็มีหญิงร่างท้วม ผิวคล้ำ ยิ้มแย้มแจ่มใสเข้ามาต้อนรับอย่างเป็นกันเอง มารู้เอาภายหลังว่าเป็นครูใหญ่ ของโรงเรียนนี้ก็เลยได้คุยกันพักใหญ่ ก่อนที่พรรคพวกทั้งหลายจะตามมา คนนี้แหละคับ ครูใหญ่ผู้ใจดี แล้วมารู้หลังจากนั้นอีก ว่าทำไมต้องมาที่นี่กัน(แบบแว่.. ไปไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกะเค้าเลย แหะๆ) โรงเรียนนี้ มีนโยบายไม่มีการเก็บค่าใช้จ่ายใด ๆ จากนักเรียน และมีการเลี้ยงอาหารฟรี ส่วนเด็กคนไหนที่ไม่มีครอบครัว หรือพ่อแม่ต้องไปทำงานไม่สามารถเลี้ยงดูได้ ทางโรงเรียนก็จะรับอุปถัมภ์เลี้ยงดูให้ ... ฟรีเช่นกัน ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เท่าที่คุยคร่าว ๆ กับครูใหญ่ ส่วนหนึ่งเป็นเงินส่วนตัวของทางครูใหญ่เอง ที่บรรดาลูก ๆ ท่านได้ให้ไว้เป็นค่าใช้จ่าย (แม้แต่ลูก ๆ ท่านเองก็ไม่รู้เรื่องว่า ท่านเอาเงินมาทำอะไรคิดว่าเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวตามปกติ จนกระทั่งได้รู้จากในรายการทีวี) และอีกส่วนหนึ่งก็ได้มาจากการทำกับข้าวไปขายในตลาดตอนเย็น เพื่อเด็กสามสิบกว่าชีวิตที่โรงเรียนรับอุปการะ และเด็กแปดสิบชีวิตที่เข้ามาเล่าเรียนหาความรู้ นับเป็นภาระที่หนักอึ้งแม้สำหรับชายวัยฉกรรจ์ อย่าว่าแต่คนอายุปูนนี้ที่ไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่นักแต่คำว่า ท้อ และ ถอย กลับไม่มีให้เห็นเลย ทางคณะ ได้ว่าจ้างร้านค้ามาทำอาหารแจกเด็ก และผู้ปกครอง ร่วมด้วยช่วยกันขนของที่จะเอามาบริจาคลงจากรถ แต่กลับได้เห็นแต่ความเมตตาที่ออกมาทั้งจากแววตา สีหน้า รอยยิ้ม วาจาทั้งจากครูใหญ่ และครูน้อย ให้กับเด็ก ๆ และ เผื่อแผ่ถึงพ่อแม่ผู้ปกครอง เริ่มต้นโดยให้เด็กและผู้ปกครอง กินข้าวปลากันให้อิ่มหนำสำราญกันเสียก่อน เวลาหลายชั่วโมงที่อยู่ที่โรงเรียน เวลาเข้าไปคุยกับครูใหญ่ ท่านก็จะพูดแต่ถึงเรื่องเด็ก ทั้งเด็กนักเรียน และเด็กที่ได้อุปการะ ไม่ขาดปาก ราวกับว่า นี่แหละ คือชีวิตทั้งหมดของท่าน ของที่บริจาคเข้าโรงเรียนเพื่อให้ใช้เป็นส่วนกลาง(รถตู้ข้างหลังโน้น ไม่เกี่ยว) ของที่บริจาคให้กับเด็กและผู้ปกครอง จะมีใครสักกี่คนกันนะ ที่จะทำได้อย่างนี้ ที่จะยอมทุกข์ เพื่อให้คนอื่นเป็นสุข ขนมและของเล่นมีให้ต่างหาก ดูแล้วก็ชื่นใจ ^___^ คนดีแบบนี้ สมควรแก่การยกย่องและส่งเสริมสนับสนุน เพราะเป็นผู้ที่มีความเมตตา กรุณา เป็นผู้ที่มากด้วยการให้ สงเคราะห์บุคคลอื่น ไม่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้ง ช่วยเหลือทุกอย่างเมื่อผู้ใต้ปกครองเป็นทุกข์ ทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้ใต้ปกครองเป็นสุข ได้พบได้เจอคนแบบนี้ ใจก็เป็นสุข ก็ยิ้มได้สบาย คนแบบนี้ไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรัก มีแต่คนอยากให้อยู่ไปนาน ๆเพราะไปอยู่ที่ไหนก็สร้างความสุข ความเจริญให้ที่นั่น ไม่เหมือน .....+++ กรั่กๆๆๆๆๆๆ สำหรับผู้ที่ต้องการไปร่วมสงเคราะห์เด็ก >แผนที่ไปโรงเรียนวิชาวดี< ป.ล. ไดนี้ไม่เกี่ยวกะการเมืองนะ กรั่กๆๆๆๆ
